amır

/amɯr/

(n.) an inclination to do something, the wish or appetite for it (arch. )

amırı tartadı — he feels inclined to it
amırım tartmaydı — I have no appetite for it
oqurğa amırı tartıb turadı — he has a keen wish to study

Cases and owners

Singular — cases of amır, plain and with an owner
Case	—plain	menimy	seniyour	anıhis / her	bizniour	sizniyou all's	alanıtheir
Nominativethe inclination	—amır	meniamırım	seniamırıng	anıamırı	bizniamırıbız	sizniamırığız	alanıamırları
Genitivethe inclination's	—amırnı	meniamırımı	seniamırıngı	anıamırını	bizniamırıbıznı	sizniamırığıznı	alanıamırlarını
Accusativethe inclination (as the object)	—amırnı	meniamırımı	seniamırıngı	anıamırın	bizniamırıbıznı	sizniamırığıznı	alanıamırların
Dativeto the inclination	—amırğa	meniamırıma	seniamırınga	anıamırına	bizniamırıbızğa	sizniamırığızğa	alanıamırlarına
Locativeat / in the inclination	—amırda	meniamırımda	seniamırıngda	anıamırında	bizniamırıbızda	sizniamırığızda	alanıamırlarında
Ablativefrom the inclination	—amırdan	meniamırımdan	seniamırıngdan	anıamırından	bizniamırıbızdan	sizniamırığızdan	alanıamırlarından

There is no plural of this word. The ending would attach like any other — it is the word, not the grammar, that refuses: this is not something Karachay counts.

The endings are the same ones the pronouns wear — that page explains when each case is used.