iyasın

/ijasɯn/

(n.) Yasin, the thirty-sixth sura of the Qur'an, recited before the body is carried from the house (Ar. ; relig. )

iyasın oqurğa — to recite Yasin
iyasınnı oqudula — they recited Yasin

Cases and owners

Singular — cases of iyasın, plain and with an owner
Case	—plain	menimy	seniyour	anıhis / her	bizniour	sizniyou all's	alanıtheir
Nominativethe Yasin	—iyasın	meniiyasınım	seniiyasınıng	anıiyasını	bizniiyasınıbız	sizniiyasınığız	alanıiyasınları
Genitivethe Yasin's	—iyasınnı	meniiyasınımı	seniiyasınıngı	anıiyasınını	bizniiyasınıbıznı	sizniiyasınığıznı	alanıiyasınlarını
Accusativethe Yasin (as the object)	—iyasınnı	meniiyasınımı	seniiyasınıngı	anıiyasının	bizniiyasınıbıznı	sizniiyasınığıznı	alanıiyasınların
Dativeto the Yasin	—iyasınnga	meniiyasınıma	seniiyasınınga	anıiyasınına	bizniiyasınıbızğa	sizniiyasınığızğa	alanıiyasınlarına
Locativeat / in the Yasin	—iyasında	meniiyasınımda	seniiyasınıngda	anıiyasınında	bizniiyasınıbızda	sizniiyasınığızda	alanıiyasınlarında
Ablativefrom the Yasin	—iyasından	meniiyasınımdan	seniiyasınıngdan	anıiyasınından	bizniiyasınıbızdan	sizniiyasınığızdan	alanıiyasınlarından

There is no plural of this word. The ending would attach like any other — it is the word, not the grammar, that refuses: this is not something Karachay counts.

The endings are the same ones the pronouns wear — that page explains when each case is used.